2M

eg kler av ordet

lag for lag for lag

innover mot kjernen

ynskjer å skrelle av alt

til det står der

i det milde kveldslyset

nake, sart og ømt

som ein salve eller eit kjærteikn

over auga

sjå ordet som det er

utan alt støvet, filter og kostyme

som stadig slørar, skjuler

så eg fortset å rive, grave

tolmodig, men i hjartet veks eit frø

av tvil

eg dekkjer det med mørke

set over tunge møblar

skrik at det skal slutte å spire

la meg avkle, avsløre, knuse

i fred  -  til tida er moden

og berget for alltid sluker ordet

og meg