Lukkehav

det lukkelege hende seinare
mykje seinare
enn kjenslene i hjartet ville innrømme

for eg hadde det fint, heilt perfekt
der eg sigla av garde under den strålande sola
i seglbåten min

hadde mat, klede, varme, segl

alt ein treng for ein vellukka seglas
og ingenting kunne gå gale,
eg var lukkeleg -

men så kantra eg, båten forsvann i djupet
og eg låg der i vatnet
som ein oransje dupp
med tusenvis, kanskje hundretusenvis av mil til næraste strand

då du dukka opp
som ut av det blå,
berre sigla inn i livet mitt
først som ein prikk mot horisontlinja
og sidan steig du høgare mot himmelen
og plukka meg opp
frå min hjelpelause tilstand

det var det lukkelege treffet
som endra alt,
fekk alt det eg hadde til å bleikne
og lukkeleg over mitt uhell
smiler eg over livet
i denne nye, mykje sikrare båten