eg kler av ordet
lag for lag for lag
innover mot kjernen
ynskjer å skrelle av alt
til det står der
i det milde kveldslyset
nake, sart og ømt
som ein salve eller eit kjærteikn
over auga
sjå ordet som det er
utan alt støvet, filter og kostyme
som stadig slørar, skjuler
så eg fortset å rive, grave
tolmodig, men i hjartet veks eit frø
av tvil
eg dekkjer det med mørke
set over tunge møblar
skrik at det skal slutte å spire
la meg avkle, avsløre, knuse
i fred - til tida er moden
og berget for alltid sluker ordet
og meg
