Lys frå eit tomrom

Redd meg frå mitt eige hovmod,

lyft meg ut frå desse fjellveggane

som berre sender lyden av mi eiga stemme tilbake,

att og fram – eg er som ein fange

i eige hovud

Kan du gje meg det mitt hjarte ynskjer,

eit svar til alle mine draumar –

Eit svar den dagen eg ropar i naud:

Kven fekk med seg kvar eg sette foten

feil, kven dømer, kven kan måle opp

avstanden mellom rett og galt?

Orda mine strekk seg som fangarmar,

slyngjer seg rundt husa i denne byen,

famnar om smått og stort

som eit botnlaust rop,

som varmestrålar frå ei slokna stjerne

- endå kan du sjå den på himmelen,

men du anar ikkje kven av dei det gjeld –

Først om førti år vil den falle,

og det er så ufatteleg trist

at det likevel er så mykje lenger sidan den levde…

(NF abstract)

Bølgjene

Bølgjene slår og slår

mot den stranda

vi kallar livet

Slår sine taktfaste slag,

slepper seg sjølv

laus på verda

Det er noko nake, noko sårt

over slike handlingar

slik ein sjølvutslettande repetisjon

på ny og på ny og på ny

kjem dei veltande

gir seg sjølv, fullt og heilt –

medan dagane går…

som i ein virvlande dans

vi kallar livet

White as snow

snowflakes are falling

lightly in the wind

softly on my porch, softly on my house

softly – on my world

covering it all

in drapes of white, covering

all the dizzy autumn thoughts

and fears – they’re all gone,

drifted away,

only the white resists

to flee the ground,

in spite of my bad actions

– only the white got the power

to make it all good,

to comprehend the light – and send it 

through the very core of me

(NF abstract)

Parallell

Det går ei tynn linje
mellom det som er sant
og det eg diktar -

ei linje med sikksakksaum
og eit utal krysningspunkt
- berre synlege med attletne auge

Parallelt med orda går eit bilete,
det svevar rett over bakken, set farge på verda
og nett dei fargane eg ynskjer -

Du kan krysse linja
viss du vågar deg ut på trampolina
og satsar mot ukjent terreng

Det einaste det krev av deg:
at du tek av globusbrillene 
og vågar deg utanfor xyz-koordinatane -


(NF-abstrakt)

Invertere verda

eg veit ikkje kva om hendte;

det snudde så brått

som eit knips eller knepp på ein knott

alt vart forandra,

det som før var så flott

då smil vart til gråt

medan sorga vart glede

- alt som var opp

finn vi no att her nede

for det lyse vart mørkt

og det mørke vart kvitt

og bilen eg køyrde stod plutseleg still

borna dei tagde og kona vart vill –

(NF abstract)