Stabil

eg tenkjer på dette med stabilitet,
at atom ikkje endrar seg

korleis jorda er bygd opp
av dei same atoma
som for ti tusen år sidan

korleis det er den same sola
og den same månen
som ser ned på landskapet vårt, no
som for to tusen år sidan

at steinane utanfor Betlehem
som gjetarane kvilte hovudet mot
kanskje, og truleg, ligg der endå, ein stad
lenger ned i bakken
eller flytta litt på
eller under eit hus, innemurt i ein mur

at atoma i høyet i krubba
som vart ete av dyra - med sine atom
gjekk tilbake til bakken 
og fortsatt sirkulerer   ein eller annan stad

korleis alt er så stabilt
utan å samtidig vere stabilt,
for alt er i endring, atoma går sin gang

til ein dag kroppen min dukka opp i dette spelet
og brukar sine atom, kastar dei frå seg, tek opp nye
heilt til eg ein dag forsvinn ut sjølv
for aldri å dukke opp att        her

og korleis det stabile punktet kviler utanfor tida
i hjartet til Han som sette det heile i gong,
sette atoma i rørsle og bad lyset om å skine

korleis alle ting sirkulerer rundt Gud,
om ein tenkjer på det eller ikkje
og korleis han endå, stabilt som eit fjell
rekkjer ut armane og let oss kvile,
endå tilbyr tilgjeving og oppreising
endå tilbyr nåde,
som det einaste stabile punktet
i ei omskifteleg verd -

---

eg står under den same sola
som stod opp den første julemorgonen
og rekk hendene opp, auga opp, hendene opp
og seier
ja       takk!

Bakanfor fasaden

sjølv om kveldslyset er borte
og natta sig utover fjorden
heng skuggane endå att
i dei mørke krokane
der me ikkje går

bak alle vindauge
pustar det hjarte,
bankande mot stilla
som om denne dagen vert annleis
enn alle andre

bak alle dørene
ventar hender på klarsignal
eit ord, eit glimt
av kjærleg nåde

kanskje fottrinn mot brusteinen
varslar om eit nytt lys
over horisonten;
ein ny sjanse
til å sprenge fasadane
og stige ut
som nye menneske

Desse mine nye tider

Standhaftig mjuk

stå opp

for det du veit er sant

ikkje bøy deg

for vald eller truslar

eller vondsinna løgn

ikkje bøy deg

for stille smisking

forsiktige avleiingar

frå den vegen du veit du må gå

einast bøy deg

i erkjenning av eigne feil

lat det stolte fare

i møte med eigne svik

for vi er alle vegfarande

og du treng nåden

like mykje som dei hine

treng di stødige hand

Eit lys i verda #18

så kviler du her

kviler på ei seng av bokstavar – ein båt

som voggar i straumen

av tid og rom og levde liv

voggar deg inn i straumen

av nåde frå Lammet si trone

Kyrkja

1

slik har ho stått

mellom dei høge fjella

mellom fjordar og vatn

mellom steinar og tre

mellom menneska og æva

som ein peikande finger

mot det som er høgare

vidare, større

enn våre kvardagsliv

våre tankar og kjensler

peiker på det

som strekk seg

over avgrunnane i sinnet

over dei gapande såra i hjartet

over våre puslete forsøk på fred

som ei bru

ein veg å gå

der alle våre eigne vegar endar

og fridomen vi jagar

er å finne i det uventa, i det store

som strekk ut sine eigne armar på eit kors

og seier: kom, her er nåde å få –

2

så vert det kanskje noko trongt

der livet bølgjer seg veg

mot våre travle strender

knuser, tygg og spyttar ut

alle våre forsett, alle våre ideal,

set dei attende som raude tal i kolonner

og vegen vidare, forbi

må finnast, må veljast

som eit medvite val i stega

og kor ein går

med all si tid og all si redsle

er ikkje likegyldig

3

endå er lyset der

strålar gjennom mitt mørke,

eit skinande glimt av æva

stjernehimmelen over

speglar seg i hjarta,

som glimt i frå noko utanfor

og lyset famnar fellesskapet

menneske med ansiktet same vegen

mot Han som held oss hos seg –

(Fototriss)