Navigasjonspunkt

Kyrkjeasyl

dei mørke skuggane

frå baksida av mitt eige hjarte

og frå vrangsida av verda

kan ikkje lenger nå meg

eg har søkt asyl

i ein større lekam

der mitt eige vert oppslukt

i fellesskapet

og veggane er ikkje av tre eller betong

men av levande ord

som også er eit sverd

og eit løvebrøl

bak desse orda

og dei naglemerka hendene

er eg trygg

Større hjarte

Til fridom

kvardagslivet lever

eg i skuggen av store hus

og vekslande draumar

i dette landskapet

eg kallar heimland

dette landskapet

eg trør med trufaste steg

på stigar eg håpar leier fram

og leier rett

til fridom

sa du, med auge og stemme

og kjærleik som lyfter

til fridom

seier eg, og lar håpet slå rot

for i dette heimlandet

mellom store draumar

og forgjengelege hus

er der eit ankerpunkt

for alle mine lengslar;

og eg kastar ut festelina

og du dreg meg inn

til fridom

Kyrkja

1

slik har ho stått

mellom dei høge fjella

mellom fjordar og vatn

mellom steinar og tre

mellom menneska og æva

som ein peikande finger

mot det som er høgare

vidare, større

enn våre kvardagsliv

våre tankar og kjensler

peiker på det

som strekk seg

over avgrunnane i sinnet

over dei gapande såra i hjartet

over våre puslete forsøk på fred

som ei bru

ein veg å gå

der alle våre eigne vegar endar

og fridomen vi jagar

er å finne i det uventa, i det store

som strekk ut sine eigne armar på eit kors

og seier: kom, her er nåde å få –

2

så vert det kanskje noko trongt

der livet bølgjer seg veg

mot våre travle strender

knuser, tygg og spyttar ut

alle våre forsett, alle våre ideal,

set dei attende som raude tal i kolonner

og vegen vidare, forbi

må finnast, må veljast

som eit medvite val i stega

og kor ein går

med all si tid og all si redsle

er ikkje likegyldig

3

endå er lyset der

strålar gjennom mitt mørke,

eit skinande glimt av æva

stjernehimmelen over

speglar seg i hjarta,

som glimt i frå noko utanfor

og lyset famnar fellesskapet

menneske med ansiktet same vegen

mot Han som held oss hos seg –

(Fototriss)