Gjennom ein ørken

her står eg, midt i ein ørken
under den veldige stjernehimmelen
og ser opp i det uendelege, veldige -

forstår kor liten eg er
og at vegen tilbake er mykje lenger
enn vegen fram

ein stad der ute, på andre sida 
av dei vide sanddynene
ventar det stjernene vitnar om,
og eg må fylje kallet
heilt til enden

veit ikkje kva eg vil finne
eller om dette eg møter
er det som vil finne meg

redde meg
ut av min indre ørken -

Eit lys i verda #24

og stjerna på nattehimmelen

over byen

smeltar saman med

stjerna på hjartehimmelen

i eit ord, ein stråle, eit kall;

eit kall – til å snu

lyfte blikket

og vandre ein betre veg

Eit lys i verda #21

hjartet slår takta til musikken

frå ei anna verd

hjartehimmelen er full

av jublande stjerner

Eit lys i verda #20

like inn til mine mørkast krokar

når stjernelyset

ubehageleg klårt skin strålane fram

til bortgøymde feilsteg;

dannar ei bru, ein stige

eg kan klatre opp frå avgrunnen på