Fall gjennom tåke

Eg fell gjennom regnfulle tåker,

Eg fell mot den doggvåte mark

Eit fall gjennom tida, eit fall

Mot den eg har vore ein gong

Det er dagar som kvervlar og år som vil fly

Som dråpar og strålar av regn

Det er tankar som ber meg, eit minne

Som stålpiler hardt gjennom kroppen

Eg fell, ja, eg fell, om og om, om igjen

- Eg ser verda som snurrar, der nede

Bakken nærmar seg, tåka vil lette

Eg opnar min munn til eit rop…

…mi smerte som lyn gjennom natta

Så startar det heile på ny,

Eg ser verda, den snurrar der nede –

Meg sjølv som ein svevande fugl,

Etter år – ein heil flokk utan namn

Tida reinsar, mi tid vert sortert

Eg fell gjennom tåke og tid