Bak private dører

To lukkelege sjeler,

ho og han og det som er mellom,

det som ligg der – som juvelar

i lufta dei pustar, i golvet dei trør

- Det er deira rom, deira fristad

Det er her dei kan dele seg sjølve,

fullt ut – og vere heile,

ingen andre har noko med

alt det gode som skjer

bak deira dør

I neste kvartal, ei anna dør

to sjeler,

ho og han og det som er mellom,

det som ligg der – som knasande grus

mellom tenner, som spiker i veggane

- Det er deira rom, deira fengsel

Det er her dei kjempar sine slag,

det er her dei slikkar sår, og blåmerker

gror – den ventande krigen

som eit pustande dyr

mot dørstokken

I neste kvartal, ei tredje dør

som skjuler ei sjel,

hennar siste skanse mot verda,

og alt som ligg der – som klagande

tonar, stirrande blikk og tause munnar

gjennom gater så grå som hennar sinn

- Det er hennar rom, hennar einsame øy

Lufta, og tida, står stille,

alt stoppar opp i det ho går gjennom

si blåfarga dør,

inn i lengsla

inn i einsemda…

Tre private dører

Så firkanta og like, med låsar

som lukkar verda ute –

og inne det vi aldri vil få sjå

#dører

Når eg går gjennom bygater, eller gjennom byggefelt, eller køyrer forbi hus om kvelden når det er mørkt, og lysa stråler ut frå stoveglasa, kan eg ikkje la vere å undrast: Lurar på kven som bur her. Korleis har dei det? Er dei lukkelege? Gler dei seg til morgondagen? Ber dei på sorger som knuser dei, sakte men sikkert, til skuggar av seg sjølv? Er dei redde? Har dei slutta å håpe? Det er så mange menneske på denne jorda. Så mange ulike liv. Bak kvar dør bur det menneske som har det annleis enn meg sjølv, lever annleis liv, har andre draumar, andre mål. Dette er ein av dei tinga som gjer det spennande å vere menneske!

Fall gjennom tåke

Eg fell gjennom regnfulle tåker,

Eg fell mot den doggvåte mark

Eit fall gjennom tida, eit fall

Mot den eg har vore ein gong

Det er dagar som kvervlar og år som vil fly

Som dråpar og strålar av regn

Det er tankar som ber meg, eit minne

Som stålpiler hardt gjennom kroppen

Eg fell, ja, eg fell, om og om, om igjen

- Eg ser verda som snurrar, der nede

Bakken nærmar seg, tåka vil lette

Eg opnar min munn til eit rop…

…mi smerte som lyn gjennom natta

Så startar det heile på ny,

Eg ser verda, den snurrar der nede –

Meg sjølv som ein svevande fugl,

Etter år – ein heil flokk utan namn

Tida reinsar, mi tid vert sortert

Eg fell gjennom tåke og tid

Smerte, indre

Det er den gamle raspinga

- metall mot metall,

stein mot stein,

eg høyrer den, kvar natt

Kvar gong mørket sig på,

og natta kveler lyset

Kvar gong tankane svartnar

og redsla kjem krypande

på blodige kne

Det er den gamle raspinga

- sorg mot sorg,

angst mot angst,

eg kjenner den, kvar natt

Kvar gong hjartet vert knytt

og auga mine ikkje lenger kan sjå

lys, håp, glede

ei framtid å lene seg mot

eller strekkje seg etter

Det er den gamle raspinga

av smerte

noko langt der inne

som ikkje slepp taket

ikkje vil la gå

ikkje let meg fri, før eg kryp saman

gispar etter luft

ropar etter lys

klamrar meg til siste rest av grønt gras

før vinternatta