Raude spor

det var raude spor eg følgde,

raude merke

i den gule skogen

like til grensa av verda

følgde eg merkene

som ikkje lenger hang fast i bakken

men kleba seg til sko og hender

like bortanfor verda

gjekk eg etter raude fotspor

som ikkje lenger festa seg til klede

berre

men trakk inn i huda, inn i blodet

laga ein sti frå hender og føter

og inn til hjartet

farga det raudt

slik spora eg følgde

heilt til endes

og alle spor og alle steg

smelta saman

til ein ny identitet

som no er meg

Spora

det er mange fotspor på denne vegen,
i alle moglege fasongar

nokon har gått her før,
opplevd tida sine bestemte dytt i ryggen

mange har trådd desse stiane,
sett sola gå over himmelen mot kveld

no er det me som går her,
nokon  -  som kjem etter  -  vil sjå spora våre

Knepp

stille, som eit knepp
me opnar auga, stirrar i taket

stille
stille
eit knepp til, og eit til

noko lettar frå taket,
let etter seg spor
av fortid

ei vengje i natta
flyg over trea 
over enga
over skogen
over fjella
og bort

me ligg stille
auga vende mot glaset

ingen fleire knepp,
sakte vender me auga mot kvarandre,
ser omrisset av ansikt
i natta - farga av måneskinet

i morgon vil spora vere vekke
og vengjene vil bu i hjarta våre
trass stilla
etter stilla

Eit lys i verda #10

byen pustar stille, menneskekroppane er strekar

over kartet, rørslene teiknar eit mønster

vi kan fylgje stega attende gjennom år for år

til barneskule, barnehage, vogge, livmor

og spora vert borte –

berre Du kjenner kjelda for alle rørslene

Dansen

dette er ikkje min dans;

det er orda

og lyden frå elva

som leier meg vidare inn

i eit landskap av draumar,

fantasifragment frå mitt inste DNA

og tida eg berre har til låns

så i dag trør eg varsamt

over mose og lyng,

navigerer i eit eldgamalt terreng

- det er i tankane og i hjartet

og kroppen responderer

som om landskapet

er ein del av meg sjølv

likevel er ikkje dansen min

endå føtene er styrt

av hovudet

og trør der eg ynskjer;

etter meg står skogen taus

og spora eg set forsvinn

før neste soloppgang 

Skispor

du er eit skispor
leier gjennom aude landskap
om natta, i ein skog
om dagen, over eit fjell
no – på vegen mot deg,
i morgon – over mållinja –

(Wednesday around the world, B & W wednesday)

Spor

kor usikkert eit val av materiale,
ei visse om det forgjengelege -

her stod eg, ei stund
før snøen smelta og spora forsvann

og så
ikkje meir å finne

hadde eg kunne trampa mine spor i stein,
kunne prenta mine initialar i stjernene

til kva nytte?
kven ville tene på det?

eg må trakke over meir solid og bestandig grunn,
for eksempel eit hjarte -

(Søndagstema i farge og s/k)

Kapsle inn

smerta stakk meg

som ville knivar

gjennom – frå den verda

eg trudde eg kjente

plutseleg falt alt i grus,

eg mista fokus, mista retning

mista syn for alt anna

enn det som såra

og retta fokus innover

i mitt eige mørke,

falt gjennom ei natt

eg trudde aldri ville ende –

men smerta minka,

kledd i silke, lin,

dempa og gøymt

kapsla inn, i mitt indre

år går, eg kapslar vidare,

vernar om mi smerte

som no er som eit stumt rop

i bakgrunnen av alle mine handlingar

kapsla inn, som ei perle,

gøymt djupt i hjartet

- minner meg på det knuselege

i det å vere til, alt som kan breste

renne ut som sand mellom fingrane,

i ei verd med nye fargar, nye kart

og du er der, som ei stille smerte,

ei glede, ei sorg, noko eg aldri kan miste –

#2 år

I dag er det to år sidan eg starta å skrive på denne bloggen. Ting har endra seg sidan den gongen. Det som begynte som ein "klagemur", har blitt til noko meir. Det er ikkje lenger sorga som dominerer, det er ikkje lenger smerte og klage som er hovudmotivet for det eg skriv. Likevel, saknet er der. Det gjer ikkje vondt lenger, smerta er kapsla inn og skjult, men eg undrar meg endå, av og til: Kva om... tenk om... korleis hadde alt vore... Utan at eg dvelar noko vidare ved det. Ting er som dei er, ein kan ikkje kontrollere alt her i livet og det nyttar ikkje å henge seg opp i "tenk om". Alt vi møter set likevel sine spor, og dette er eit djupt spor i mitt landskap...