Raude spor

det var raude spor eg følgde,

raude merke

i den gule skogen

like til grensa av verda

følgde eg merkene

som ikkje lenger hang fast i bakken

men kleba seg til sko og hender

like bortanfor verda

gjekk eg etter raude fotspor

som ikkje lenger festa seg til klede

berre

men trakk inn i huda, inn i blodet

laga ein sti frå hender og føter

og inn til hjartet

farga det raudt

slik spora eg følgde

heilt til endes

og alle spor og alle steg

smelta saman

til ein ny identitet

som no er meg

Raud

1

blodet som brenn, kokar

raudt i dei mørkaste krokar;

let meg føre i båt ned ei elv

mot eit hav, og ein syngande kvelv

kjenner att den eldgamle låten

som bankande blod under båten;

noko brenn, noko dør

vår verd har fått endra kulør

2

her gjekk dei med orda som våpen

trampa ned kjærleik og lengt;

kven kjenner dei djupaste spora –

det var dette eg såg, siste dråpen

no er vegen blitt skotsikkert stengt;

me er fangar bak tankane, orda –

3

å, denne sommarlege lengten

som lyser for auga, for sinnet

og bileta, lydane, orda

som malar seg sterkt over minnet

kor frostnatt og snøfall kan krevje

vår merksemd og auge og hand,

men minnet om sommar kan lyfte

eit hjarte mot lysare land!



(Fototriss)