Martyr

Stefanus

For dei tause stemmene,
dei som vart forsegla
mot sin vilje,
for beina som vart stoppa
medan dei endå var på reise
langt frå målet –

For dei som får merke
ufridomen som eit gnagande band,
fysisk og smertefullt
rundt handledd og hjarte –

For dei som ikkje smiler, ikkje ler
med tanke på morgondagen,
for dei som kvir seg for å sove
så langt frå alle dei er glade i –

For dei som kviler panna mot ein murvegg,
dei som trakkar framand grunn,
høyrer dører som slår i, nøklar som klirrar
og ei verd som med eitt vert taus –

For dei som ligg att på bakken
når bøddelen går heim frå arbeid,
for dei vi aldri meir kan høyre
anna enn som ei stille kviskring – ein isnande vind
over vårt kollektive samvit

For dei tenner eg dette lyset,
for dei skriv eg dette diktet
i dag
og for oss som sit att med reine og kvite
og blodstenka hender