Håp gjennom døden

me sørgjer
men ikkje utan håp,
ikkje utan ein stråle av lys
over den fjerne horisonten

lyset leier veg
gjennom dødsskuggedalen
og over den siste elva,
heilt inn i vårt sanne heimland

-

Jesus gjekk først
me kjem etter,
i dette kviler vårt håp,
i dette kan me bygge 
eit liv

Den tomme krossen

eg snur kikkerten andre vegen

ser bakover i tida

mot horisontane vi passerte –

kor mykje lettare det er å sjå

            vegen og samanhengen

denne vegen

i lyset frå solstrålane

som streifar den tomme gravveggen

skimtar eg skuggen av ein kross

det er ikkje lenger tårer som dimmar synet

eller den svarte sorga

som fyller hjartet

denne vegen, bakover

ser eg samanhengen

og tapet er omsnudd til siger

Lyset i mørket

i mørket pulserar

eit lys

like under overflata

av det synlege

ein dag

om ikkje lenge

vil det skine gjennom

bryte ut

knuse mørket

i tusen vikande fragment

fylle natta med nye lydar

nye songar

skine trea grøne, havet blått

og lengten raud

som kjærleik

Påskedagslyset

påskedagslyset skin endå
som lyspunkt i det fjerne

leier livspilotane inn
mot ei trygg landingsbane

Påske

1

blomane trengjer gjennom

ei frostkald jord

ristar av seg sorga og døden,

strekk seg mot det strålande lyset

og påskemorgonsongen

siv ut frå kvar pore i blada

2

som eit fyrlys i tåka

eit skilt på vegen,

eit minnesmerke

over noko som er –

kyrkjespiret står der og peikar

som ein bombastisk proklamasjon:

Han vann

og du kan vinne!

3

dette er ventetida

mellom korset og den opne grava

eg har eit stille hjarte

det kviler i sitt tause mørker;

snart renn dagen, og steinen

vert velta frå hjartedøra –

(Fototriss)