Materialisere det umoglege

auge som lyskastarar
sveipar over fasaden på eit hus
som endå berre har stige halvvegs opp
av myra

det ligg eit skjær av noko veikt,
eit lys som ikkje finn feste
over heile denne opne plassen

plankar som beinrestar
ut frå gjørmehola
og dei surklande lydane frå djupet
er lyden av det nye
som stig fram

alt materialiserer seg her
medan auga er tause vitne,
vidareformidlar det som skjer
til intellektet bakanfor

likevel er det ufatteleg
korleis alt fell på plass,
korleis desse daude trea og stråa
kan smelte saman til plankar, plater og golv
og leggje seg slik
at når trykket frå djupet pressar mot dagslyset
stig det eit heilt hus ut av mudderet --

fiksjonen er total,
hjernen konstruerer
det den ikkje kan forstå
og det umoglege vert mogleg
i det febervarme lyset
frå auge som er opplært til å lyge