blikket ditt brann som eld
og du vart eit menneske medan me såg deg
og me vart menneske, fødde i det sekundet
bilda av telt i brann fylte netthinna og du snakka til oss
som om me var individ
med hjarte og hjelpande sinn
og at me hadde sjanse til å hjelpe
dei harde orda
som gav oss form og meining, hatet
som ingen brann kunne rive ned men heller nøre opp
og silhuettane som før vandra som skuggar i byar langt borte
gjekk frå å vere objekt til subjekt
i eit rop som reiv huda i filler
no blør tunga, no blør auga og øyra
no blør sjela og orda
er skrift av blod på veggen
og me veit;
viss ikkje noko vert gjort
viss ikkje orda vert handling
viss ikkje hjartet rullar ut ein veg til fridom
for deg
vil me slutte å eksistere
i same sekund som auga glir att
og ryggane reiser seg som murar mellom fornuft og galskap
