Studenten

å stille seg usynleg
litt på sidelinja

dytte seg sjølv       ut
i beste meining

sjå alle som hastar forbi
le litt av alle dei slitne ansikta

studere dei slitte skoa,
hendene som held så hardt i handleposane

tilpasse blikket
til lyset i gata

vere kameleon, spion
fluge på veggen

sjølvsagt i beste meining --
me vil det berre godt 

ja

Når du ser på meg

eg vert til
når du ser på meg

aleine eksisterer eg
går her, som ein motor
på tomgang

når du ser på meg
vert hjartet mitt materialisert,
kroppen tek form
som ein skugge som reiser seg opp
vidar seg ut i ein ny dimensjon
og fyller lungene
for første gong

i auga dine
får verda rundt meg farge
og alt som før var
         råstoff for å overleve
vert eit landskap å springe i,
leggje seg ned blant fargerike blomar
og vere til i 

Soleiebarn #7

Du såg

det lyset det brenn

som ein fakkel i auga,

lynglimt frå eit hjarte

gjennom tid, gjennom rom

festa seg til kleda mine

trengde gjennom huda, håret,

tvinna saman nye nervebaner,

let blodet renne slik det skulle

og det brennande lyset

vart jordsmonn å vekse i,

vatn som næra, gav liv

til flammen som endå brann stille

kunne vel nokon mista vegen,

i eit slikt striregn

av kjærlege tankar

då du såg på meg –

Sjå det nye

du har sett det før

seier du

men då var det andre molekyl

og andre luftlag mellom

ein annan nyanse

av lys over himmelen

andre omstende, andre tankar

- nevrona har funne nye baner i hjernen;

det var noko anna du såg

den gongen

Omveg

Ho går så stille og rart,

som om nokon sit og lyttar,

klare til å kritisere, slå ned på

og fordømme den minste lyd

- auga avslører ei frykt

vi ikkje forstår

og vi veit: Det er ikkje hit ho skal

eigentleg

skulle ho hit likevel?

Vi løfter skuldrene, kikkar på kvarandre,

men ingen seier noko, ingen gjer noko –

Vi let henne gå, fortset med vårt

som om det heile var ein draum,

men vi kan sjå fotspora i molda, dei går ikkje vekk,

same kor mykje vi prøver å lukke auga og snu oss vekk

Og bildet av dei redde auga,

har brent seg fast på netthinna –

dette må vi leve med

om vi vil eller ikkje

#å sjå

I skulen dukkar det frå tid til annan opp einsame sjeler, elever som nærast unnskylder sin eigen eksistens, og som ikkje heilt får innpass hos dei andre. Som lærarar prøver vi alt vi kan å hjelpe, både å bygge opp sjølvtillit og leggje til rette for inkluderande aktivitetar. Likevel lukkast vi ikkje alltid, og av og til har eg lyst å rope til medelevane: Men kan de ikkje sjå? Nokre av mine svartaste minner, og dårlegaste samvit, er knytta til menneske eg sjølv ikkje har sett...