Det du ikkje veit

du ser så mykje du

når du ser livet mitt bretta ut

som eit kart, men likevel:

det er ikkje dine møblar

men mine, plasserte

der hjartet ville ha dei

og bakanfor det heile

er det du ikkje veit;

det som aldri kan visast i lyset –

det som er bakanfor ordet eg sa

bakanfor hjarteslaget

til og med bakanfor sjela

og mine eigne intensjonar

det er der, bakanfor sjølvet

den verkelege meg er å finne,

den verda

eller eg

aldri vil forstå –

#orda

Orda har så mange vegar - frå penn til ark, frå bok til hovud, frå fjerne tider til vår eiga tid, frå hjarte til hjarte - og dukkar opp i mange former og av mange grunnar. Denne gongen kom orda gjennom dette maleriet signert briljante Nenad Ignatic. Eg såg det, og maleriet begynte å mumle: Du ser så mykje du, når du ser livet mitt bretta ut...

 

Eit kjølig hjarte #1

Menneske i fridom

kjenne gleda i å vere
noko heilt anna
enn det du kan sjå

vere ein protest
i meg sjølv,
eit banner med skrifta inn

kjenne lufta nærast gløde
av ei namnlaus glede
her eg traskar gjennom byen;

vere eit menneske i fridom,
ha dører og vindauge med handtak
på innsida

og vere på veg
inn i det unike biletet
som er livet mitt

Eit forbetra liv

det begynte med misnøye,

ei litt murrande kjensle

av framandgjering i eigen kropp

- det var øyrene, dei var for store

så han bytte dei ut

- han hadde ein god ven

som kunne slikt, og gjorde det

mot betaling, sjølvsagt

så var det hendene, for tynne, for lange

eit nytt besøk

nye rundar med skjema på skjema

og til slutt kunne han vinke, fornøgd

ut vindauget i taxien som køyrde han

heim att

deretter gjekk det slag i slag,

etter at han hadde oppdaga

kor lett det var:

nye lepper, nye kne, nye føter

utbetra navle, sterkare skuldre

freshare hår, kortare tarmar,

betre lever, større lunger,

friskare hjarte, blåare auge

til slutt såg han i spegelen

over vasken i det nye huset

og kjente seg ikkje heilt vel –

tenkte det var hovudet

det var noko gale med

og fekk seg ny, betre hjerne

under ny frisyre

morgonen etter kasta han alle

fotoalbum, bilde og minner

i søpla,

dei var det siste som for;

han kjente ikkje att livet sitt lenger –

Kleda ho vel

det er ein bitter kjole

ho vel i dag

ein svart og uformeleg

sekkekjole

over den legg ho sorga

som eit frynsete skjerf

surrar det godt

så det dekker, skjuler

verda for henne

henne for verda

og hatten ho vel

er av mistru og tåke

eit slør framfor blikket

eit vern imot verda

og slik

med betongtunge sko

av uviss, nervøs

manglande tru på seg sjølv

vandrar ho ut i dagen

usynleg for alt som er godt