Korleis me oppfattar verda

det eg legg merke til
er kanskje noko anna
enn det auga dine fangar inn -

kan hende er porene i huda
annleis utforma,
så det reflekterte lyset
får ei anna form

kan hende er auga mine
utstyrt med andre typar nervar,
eller berre
andre nervar
enn dine,
og cellene i hjernen
sender signala i heilt andre baner -

på den måten kan me stå her
og sjå på det same,
og samtidig sjå heilt ulike ting

Ut i verda

det er i hovudet

den verkelege

            reisa skjer

som eit ekko

av kroppen

            sine forflyttingar

frå stova

            til bilen

frå tunet

            til ferjekaia

frå heime

            til ut i verda

ankarfestet

er rommet kroppen fyller

i sitt naturlege miljø;

senga, badet, stova, kjøkkenet

heile den kjente verda

og så utvidar det seg

- i tynnare luft, framande vatn

veks verda til nye proporsjonar

og ankerkjettingen strammar

og strammar

vert eit elastisk band

            strekt over fjorden

dreg tankane heim att

og kroppen fyljer etter –

Nærare, klårare

så mykje nærare alt er

langt bortanfrå

som eit langt steg å gå

frå ein odde til den neste,

det verkar så rart

å leggje plankar over –

er ein der sjølv,

i lyse og nærare vinklar

vert alt det som gjekk i eitt

med eitt så klårt,

og takksemda

for ein veg over djupet

er stor

(Weekend in b&w)

Blindsone

denne vegen er den same som i går –

eg har ei blindsone i livet

eit felt eg ikkje klarar å sjå

eit stivna bilde, eit slør av vanar

med paradoksa som dusinvare;

alle bilda er dei same som i går

og eg går i dei

kvar einaste dag

utan å reflektere

utan å ta inn det eg ser

ikkje før bobla sprekk

vegen rivnar

jorda skjelv

og alt eg kjenner til

vert snudd på hovudet

då vil det opne seg ei dør

i undring, i tvil

eit slør som vert løfta

- så smertefullt, bittert

auga blunkar

eg myser mot lyset

og ser ei ny verd

som likevel er den same

og eg må velje

å lukke auga, eller –