Blindsone

denne vegen er den same som i går –

eg har ei blindsone i livet

eit felt eg ikkje klarar å sjå

eit stivna bilde, eit slør av vanar

med paradoksa som dusinvare;

alle bilda er dei same som i går

og eg går i dei

kvar einaste dag

utan å reflektere

utan å ta inn det eg ser

ikkje før bobla sprekk

vegen rivnar

jorda skjelv

og alt eg kjenner til

vert snudd på hovudet

då vil det opne seg ei dør

i undring, i tvil

eit slør som vert løfta

- så smertefullt, bittert

auga blunkar

eg myser mot lyset

og ser ei ny verd

som likevel er den same

og eg må velje

å lukke auga, eller –