Noko som et

 

tida berre forsvann

i det store tomrommet, kvervelvinden

etter orda dine

hjartet forsvann i same slengen,

liksom berre imploderte til ei nøytronert

og falt gjennom golvet i auga dine

lenger bort kjem me

viss me roterer på same staden

og let som me flyr over hava

det næraste

er det som er fjernast

og det som et av liva våre

nektar å gi seg

uansett

Utan kart

Indre reise

somme tider kan eg reise

som ein svevande ørn

over mine indre landskap

den naudsynte høgda

skapt av ironisk distanse

til mitt eige sjølv

gir luft under imaginære vengjer

så kan eg liggje her

flyte på vinden

sjå ned på mitt kuperte landskap

der alt er kjent

vere tilskodar til eigne handlingar

og le – når komedien trengjer gjennom

og gråte

kvar gong heltane dør

Nye farvatn

inn i ukjente farvatn

der alle fargar, lukter og kjensler

er ferske

ingenting av det du kjende før

finn du att her;

du startar på null –

inn i desse farvatna

kjem du

med heile deg,

tankane dine og kjenslene dine

og det du kan

er ballast i båten,

eit anker du kan kaste ut

når bølgene vert for store

inn i dette eventyret

er det du stig

            med bankande hjarte

og

eit nysgjerrig blikk;

for kanskje er det noko her

som vil forandre deg, fornye deg

gjer deg til eit betre menneske –

Inn i det ukjente

Prærie

dei aude slettene

der orda ikkje finn feste,

prærien strekk seg ut

            mellom alt vi ikkje får sagt

alle uutforska område,

våre kvite felt på relasjonskartet

så vi set oss ned, auge mot auge

legg ein reiseplan

steg for steg utover

for å utforske terrenget –