Ei tid som var

store sirklar av metall

rundt det som ein gong var eit liv

utan frykt

no sperra inne

bak gullfarga gitterstenger, kjetting

i stramme løkker

hjartet heng endå fritt

auga fangar inn sommarfargar

alle lydar får dobbel botn

og bak det heile

denne stille tikkinga frå ei klokke

ufrivillig plassert i tette ankelband

ein lyd frå ei tid som var,

eit drag mot ei sommarstille

alle fibrar i kroppen vert trekt mot

og me veit

det er det

som er heime