torsdag 30. november 2017

Ei oppmuntring - 2



det er så mange horisontale linjer
å passere;
den første samansmeltinga
den første kryssinga
ut i lyset
orda som fell på plass –

og til slutt
den siste streken
ut i det store, ukjente;

heile vegen
klamrar eg meg fast
til denne eine vertikale linja
som ikkje raknar i stormen
eller knekk under vekta
av alle mine feilsteg

denne linja som startar
akkurat der eg er
og endar i ein annan dimensjon;
forankra i eit kors, ei trone, eit farshjarte

ei sikringslinje å berge seg ut med
når alt anna –
sjølve universet –
har stoppa opp


3 kommentarer: