Første plass

å kunne overraske alle,
berre dundre til
i denne sporten
alle veit eg ikkje kan

og så er det sjølvaste eg sjølv
som står der
med pokalen i handa
og alle gløymer heilt å juble,
berre gispar i undring og forundring

er det - ?
kan det - ? verkeleg - ? vere - ?
mumlar dei
medan hjernen har begynt å leite
etter ei forklaring 

        ei - anna - forklaring 
        ei logisk forklaring

så jublar eg og smiler
og undringa går over i sinne;
måndag morgon
kjem ein storm med klager
til el-butikken   ---    det er noko gale

med fjernsynsapparatet

Det tåka skjulte

eg hadde gått der mange gongar før
på fottur gjennom forvridde og tause fjellbjørkeskogar
og myrlendt terreng

i fjellsida på kanten av myra
låg det svære kampesteinar,
truleg restar av gamle ras
og isen sine herjingar i landet

akkurat denne morgonen
kom heile myra litt brått på,
for skodda dekka viddelandskapet,
og då den milde austavinden sette inn
og tok med seg tåka til havs,
gjekk det på få minutt

og plutseleg stod eg der
framfor fjellskråninga
og gnei meg i auga

for det var auge som stirra imot
og dei var minst like undrande som mine
og i tillegg noko meir,
ei vag frykt, ein angst for noko ukjent

me delte denne frykta eit par tause sekund,
før steinane igjen fall på plass
og vart berre steinar att

men blikket bar eg med meg vidare

Nye auge

tenk å ha desse nye auga
som aldri før har sett
ei boble fanga i isen
eller sett gjennom spegelblank is
det vaiande sjøgraset under

tenk å kunne sjå alt dette
med nye auge, ope sinn,
sanse verda frå ein ukjent vinkel
og bli dradd inn i mysteriet,
det uforklarlege skaparverket

der luftboblene vert eventyrfigurar
og det som dukkar opp under isen
er framande verder
og alt dette kan ein le av og fryde seg over
medan dei nye auga vert éin dag klokare

Fart

Jorda roterar rundt seg sjølv

i svimlande fart

heile 1667 kilometer

på ein einaste time

og har sin eigen fart rundt sola

108 000 kilometer i timen

Det er så raskt

at det ikkje kan fattast

og viss ein i tillegg tenkjer på galaksen,

vår eigen stjernehop i drift

i det uendelege rommet

er talet 500 000 kilometer

for kvar time som går

(korleis dei enn har klart å rekne ut det,

og fart i forhold til kva?)

Alt dette i betraktning

er det ganske rart:

Det einaste eg merkar

er reila si fart over grusen

Store ting

Ute fell snøen sakte mot bakken,
verda er kvit og stille,
som låg den under dyna og venta
noko godt som skal kome
Likevel, akkurat no
medan eg skriv,
medan du les,
skjer det store ting der ute

kanskje langt vekke, i verdsrommet,
ei stjerne brenn
sine siste megawatt,
og eksploderer sine milliardar atom
ut i det store tomrommet
Tilbake er eit svart ingenting,
like mykje som når meg, her i sofaen

eller ein annan stad på kloden,
ein sommarfugl kjempar seg fri
frå kokongen,
faldar vengene ut
og svirrar sine første svirr
mellom blomar og beitande kyr

eller nærare, i same by,
eit barn kjempar seg veg ut i fridom
for første gong,
ropar ut si naud, si frykt for det ukjente,
før det slår auga opp,
undrande:
Kva kan eg oppleve her?

Plask

I

Vårt første plask

På ukjent jord

Ein ring i vatnet

Større og større og større

Heilt til den forsvinn

Og flata ligg tilbake

Nesten urørt

II

Eg falt for deg

Du falt for meg

Saman falt vi

Gjennom

III

Ein skulle tru

vi hadde noko

med

kvarandre å gjere

Flygande dråpar

etter den same steinen

Men då trur ein feil

IV

Så mange steinar som har flydd

Utover, ut over

vatnet

Eg ser, og undrar:

Er stranda snart tom,

eller er der uendeleg

med steinar?

Vil ein dag

den siste steinen

bryte flata

og så:

Stille, for evig?

V

Vi trilla steinen opp

den tyngste bakken

av dei alle

Trilla og dytta og sveitta

Brukte heile dagen

på det

Hadde truleg ikkje noko betre

å gjere

Til slutt stod vi på toppen

med verkande musklar

og ei lette i hjarte

som ikkje var til å ta feil av:

Ei spent glede, nesten

forventning?

Til det som skulle komme

Steinen balanserte vi på stupet

berre ei fjøl hindra den

Vi såg på kvarandre

nesten forelska

sommarfuglar i magen

Telte til tre,

Dytta planken

Steinen falt

Eitt, to, tre, fire sekund

Ikkje meir

Og så: Det største plasket

vi nokon gong hadde sett

Etterpå låg sjøen stille

Fjellet var tomt

Vi gjekk ned att

VI

Vi prøvde det same

ti år seinare

Men gav opp

på halvvegen

Steinen vart liggande i bakken

Og vi gjekk lutrygga

kvar til vårt

VII

Så det siste

plasket

Ein stein i svart vatn

Berre ein liten stein

Kanskje 3 cm stor, på tvers

Eg kasta

den sokk

Verda snurra nett som før

Skulle det ikkje skje

noko meir?