Snømannen

det fyk ein snømann
over himmelen
endå ikkje fastsett i forma,
endå som fragment av seg sjølv   -   ei sky
som kjem svevande innover fjorden
og inn mot dei høge fjella innanfor
der sjølvet vert lyfta mot høgdene
og noko vert forløyst, sett fri

eit regn av snømannbitar
kjem dalande gjennom luftlaga
landar mjukt på plenen min
som ei perfekt fallskjermlanding

den siste biten
før lukka er komplett
er som ei sirkusferd, ein karusell
rundt og rundt på plenen
før snømannen står der
i alt sitt velde,
smiler det breie snømannsmilet
berre ein som har sett verda
         frå dei høgaste høgdene
kan smile

Audmjuk snømann

utan ord,

bøygd under tyngda

av sin eigen fjorgjengelegdom

står han sine kvadratmillimeter

i stille undring;

tenkjer på dette underlege

at ut av snøen, nærast tilfeldig

rullande over snødekt mark

steig ein kropp, fekk form

fekk armar og hovud og ansikt,

vart stilt fram som eit under:

her, slik, ein snømann!

blant andre milliardar snøfnugg

og endå fleire vassmolekyl

vart det altså han som fekk sjansen

og no, utan eit ord

sig han saman under tyngda

av dette ansvaret, denne plikta;

vere eit eksempel for sin art,

eit bilete brent i barnesinna:

så er det altså slik ein snømann er –

(Weekend in b&w)