Audmjuk snømann

utan ord,

bøygd under tyngda

av sin eigen fjorgjengelegdom

står han sine kvadratmillimeter

i stille undring;

tenkjer på dette underlege

at ut av snøen, nærast tilfeldig

rullande over snødekt mark

steig ein kropp, fekk form

fekk armar og hovud og ansikt,

vart stilt fram som eit under:

her, slik, ein snømann!

blant andre milliardar snøfnugg

og endå fleire vassmolekyl

vart det altså han som fekk sjansen

og no, utan eit ord

sig han saman under tyngda

av dette ansvaret, denne plikta;

vere eit eksempel for sin art,

eit bilete brent i barnesinna:

så er det altså slik ein snømann er –

(Weekend in b&w)