Ein odyssé

Chronos & Chairos

1

Historia fortel om to brør,

så ulike som natt og dag;

Den eine hadde orden, og rede på tida

Han ordna det meste,

sorterte og fiksa -

i avtaleboka plotta han inn

den eine hendinga etter den andre

Den andre broren gav

for å seie som det av og til vert sagt

katten

og gjorde nett det han ville, utan tanke på rykte

eller konsekvens

og aller minst på kva som skjedde i går

eller det som skal skje i morgon

Desse to vaks opp i same hus

og korleis dei kom overeins -

det er eit av dei djupe mysterium…

2

Då eg var ung og ny i verda

såg eg på framtida som eit uendeleg hav,

sjanse på sjanse, ein uutforska marknad

for tanke, for arbeid, for kjærleik, for draum

for alt det eg håpa og trudde

Eg lengta etter ansvar, higa etter fridom

ville finne min eigen veg gjennom kosmos,

ein dynamiske veg for alle mine val  –

eg måtte lage den sjølv, gjennom alt det eg gjorde og tenkte

Då eg var ung var det enkelt;

Alt var mogleg

Eg kunne velje og vrake,

for vegen eg gjekk var så kort, og vegen framfor uendeleg lang

I dag ser eg vegen som buktar og snor seg

- min veg

han ligg der, og eg er ikkje sikker –

Vart den heilt slik som den skulle?

Og vegen framfor er langt meir dunkel,

og langt frå så enkel som før

Eg veit dessutan no

at uansett kva val eg tek, uansett kor eg set foten

og kor vegen vil bukte seg og kva svingar eg må forsere,

så står der ved enden ein port

ugjenkalleleg…

3

For ein som meg, som har orden i a-planen

er det ikkje så enkelt med filosofi –

tankane flyt liksom utanfor sine vante baner

og nye stiar dukkar opp

Rett som det er må eg stryke over det eg trudde var eit svar

Og erstatte med eit stort spørsmålsteikn –

Eg kjenner nemleg Chronos aller best

Det var hans veg som vart min veg,

det er vi som er likast – eit felles band

på tvers av tid og rom

eller skal vi heller seie: Langs tid og rom

4

I dag møtte eg Chairos i hagen

Eg sat og studerte dei gule lauva på plenen,

såg på den bøygde strukturen

og dei brune flekkane og den tydelege dekonstruksjonen

Eg leita fram blad eg syntes var fine,

då det gjekk opp for meg:

Alle dei blada eg har leita fram

er blad som nyleg har falt…

Gråsvarte tankar dukka opp som troll i frå hatten,

blant anna den vondaste og vanskelegaste

som handlar om forfall

Forfall…

Slik eit vondt ord, slik eit tydeleg varsel

om død

Like fullt – det er det skiltet som står ved vegen no

Forfall 34

Og eg veit ikkje om det er 34 fram

Eller 34 attende…

-

Akkurat då

I det tanken om forfall hadde etsa seg inn

i mine indre tankestrukturar

dukka Chairos opp,

denne pøbelen av ein sjarmør,

slentrande inn på plenen min

og stilte seg opp med stødige bein

hendene på hoftene og eit skeivt smil

Eitt ord sa han,

eit einaste ord, til meg:

No

Auga strålte som tindrande stjerner

dei fortalte meg alt eg trengte å vite,

for eg forstod kva han meinte med ordet

(Til pessimist å vere, har eg forunderleg god greie på optimisme)

5

Alle arka i a-planen min er no rivne,

dei ligg strøydde på bakken

blant gulnande lauv,

og snart er det borte i vinden

Eg har også rive ned kalenderen frå veggen –

Fortida akseptert,

Framtida førespeila med undring, om enn ikkje tenkt på som sjølvsagt

Og no, No sit eg her

og skriv dette diktet, desse linjene

som djupast sett handlar om hjartet mitt

og kor lett, og samtidig tungt, det faktisk kan vere

For Chronos sit i ein krok og sturar

medan Chairos held opp tastaturet

(korleis kan eg vel gjere dei begge til lags?)

Optimist

I dag er eg optimist

I dag – reknar eg algebra med penn

I dag – let eg paraplyen stå,

trass dei mørke skyene

bak horisonten

I dag – knyter eg joggeskoa

med enkeltknute

Det går nok bra!

I dag – skal eg tippe i lotto

I morgon skal eg kaste kupongen

i papirreturen,

for i morgon

er eg nok meg sjølv att

Nei, sjå på det du,

papirreturen… som om det…

Ja, i dag er eg verkeleg

optimist!