3 mrd

Dei rare menneska

Eg klør meg i hovudet,

ser på alle bileta

i atlaset mitt –

menneske som kryp på alle fire

medan dei teiknar opp strekar

så raskt dei berre kan,

så mange strekar

at eg nesten får vondt i hovudet,

og ikkje ein av teiknarane

ser lukkeleg ut –

Eg klør meg i hovudet,

ser på bileta

i historieboka mi –

menneske som spring etter kvarandre

med stokkar i hendene

og sinte rop

medan dei gløymer ut kven dei er

og alle draumane dei drøymte

då dei var barn – i same gate

Eg klør meg i hovudet,

ser på bileta

i naturfagboka mi –

menneske som ser heilt like ut

inni, under hud og hudlandskap

som skjuler deira indre liv,

og ser kor dei blomstrar opp

og vert raskare, smartare, friskare

når dei blandar gen

som er så ulike som mogleg –

Og likevel fryktar dei det som er annleis…

Eg klør meg i hovudet,

ser på bileta

i matematikkboka mi –

Når skal vi lære

at det einaste logiske,

det einaste som nokon gong vil virke smart

(i alle retrospektive lys)

vil vere å leve saman?

Fakta om ironiske fakta

Eg skal seie deg kva ironi er!

Det er at dei unge kvinnene

som ikkje kan lese, ikkje kan rekne,

men som kan sy

(Du verda som dei kan sy!)

sit på ein fabrikk i dei grå sidegatene

i Bangladesh

og tråklar seg gjennom

den eine skjorta etter den andre

og legg siste hand på verket;

for at eg, læraren

skal ha ei skjorte å gå i

medan eg underviser born

som ikkje ser poenget med å kunne rekne

Matematikk

Over heile skogen finn eg

matematikk

Mønster, inngravert i detaljar

vi nesten aldri ser

Regelmessige vitne

om ein matematikar

med sans for det vesle

Det du må leggje deg på kne

og komme så nær

at du må leggje kinnet mot bakken

for å kunne sjå