I det grå

utan gitter 
var fengselet ditt,
døra stod alltid opa

her kunne du vandre fritt
ut og inn, inn og ut
men gjorde det ikkje --

dagane var fylte av lys
for sola var bedageleg
i si strålande ferd over himmelen

likevel var det mørket du såg
for auga var rette mot skuggar
i hjørne og krokar og hol

endå huset ditt stod fritt
med utsikt til fjella og fjorden
og ei badestrand i passe avstand

var det tanken på kor smått og vesalt
alt saman, heile verda, var
som forma hjartet, tanken, tunga

let mørket fløyme fritt, grått vart det
i dette ditt vesle fengsel,
og rolla som fangevaktar vart fylt

til siste millimeter
av deg sjølv

Kanskje fugl

kanskje kunne eg vere ein fugl

tenkjer eg

spring gjennom skogar landskap

der eg er kjent fri levande pustande

lukkeleg

ja

lukkeleg i meg sjølv

svevar gjennom denne verda som er mi

heile vegen

til deg

Natt

eit stille sus av vind
mellom elles stille tre -
vegen ned til sjøen
ligg i skugge
- men eg kjenner den 
som min eigen pust

her nede er eg fri,
som bølgjene skvulpar 
mot bryggjestolpane

eit einsamt lys
over kaia - kvardagen er ein annan stad

det er ein roleg kveld
eg kan endeleg høyre hjartet mitt banke -