Det vesle mennesket

mellom dei høge fjella

slår me djupe røter,

feste mot regn og ras og vind

i dette ugjestmilde terrenget

her er me

dei små menneska

i møte        med det store skaparverket

det er ein snodig symbiose

me lever i – avhengige og frie

underlagt lover me ikkje rår over

og med skeivfordelt makt –

den parten som kan øydeleggje det heile

er den einaste parten

som ikkje kan leve aleine –