Mørkemann II

det vert så tomt her inne
når orda tonar ut
og mørkemannen smiler
sitt liksomlune smil

for det han har sagt
skal vere så allment akseptert
og smart

så at eg vert redd av orda
kjenner meg liten
som ein frostig fugl
er langt utanfor alle førestellingsevner;

du er kjemiske reaksjonar sa han
det er alt,
og vegen fram til no
er ei rekke tilfeldige hendingar

at tida starta
er eit mysterium
med ei logisk forklaring
og når du dør
er du borte borte borte borte borte borte    borte     borte

borte

seier han
og skisserer opp milliardar av år
utan min eksistens  --  og aldri kjem eg att
så det gjeld å bruke tida godt
smiler han
mørkemannen: YOLO!

og eg krympar meg i smerte,
kjenner tyngda av verdsrommet
smelle inn i vakuumet nedst i hjartet,
der den eksistensielle krisa held på å reise seg
som eit monster av gjørma

--

eg gjer det einaste eg veit
kan tenne lyset i auga att, kjenne
varmen spreie seg i kroppen
og gleda vekse:

eg bøyer knea,
vender meg til han som sa
eg vil gje deg framtid og håp

og kjenner noko spire fram
i lysstrima frå himmelen