Dei to portane

midt i den store mysterieavdelinga
livet er
står ein port, med attlatne gardiner

me er alle på veg dit
er du gjennom
er det ingen veg tilbake

på andre sida
er det to nye portar,
men du vil berre sjå den eine;
vegvalet er gjort
alt før du kjem til den første

medan begge endå er opne

livets harde realitetar
kan verken kverulanten
tvilaren
spekulanten
den fornektande
skeptikaren
eller lærde
endre på

Siktepunkt

heile vegen, sa du

gå heile vegen fram

så langt du kan komme, der

vil eg vere, vente, vere

eit siktepunkt mot horisonten

så er det kanskje mørkt, sa du

kanskje mørkt langs vegen

og du går i mørke til morgonen kjem, då

strålar lyset, skinande fram, lyset

leier deg heile vegen til meg –

Inn i natta

1

vegane ligg tause i natta,

minnes alle stega

og dei rullande hjula

på sine reiser gjennom verda

vegane ligg tause, søv

under tyngda av vårnatta

og strekk sine seige molekyl,

pustar ut etter enda verk

2

i skuggen av natta

står du her, speidar utover

eit landskap du har lært å kjenne

for første gong

du er så ny i verda,

så uerfaren med alt dette store

som berre vidar seg ut

og vert endå større

blikket ditt vandrar

gjennom hagen, ut på vegen

den ventande stien

til eit stort og mystisk liv

3

så fell månen over fjorden,

vaskar ut dei gamle tankane

bleikar lerretet,

gjer det klart for nye dagar




(Fototriss)

Ein dråpe blod

det går ein veg

ein sti

over aude fjellet

spor etter esel

og tunge mannesteg

i sanden

ein dråpe blod

berre synleg

for den som leiter