Stilleben

Kvinna søv på eselryggen

Mannen står stødig, midt i steget

Held beiselet i sine grove hender,

merka av slit, av støv, av feilslag

Rundt dei er det kveld,

endå er ikkje månen full

og mørkret omsluttar dei tre på vegen,

hyllar dei inn i sitt tause teppe

Bakken er varm, sanden er mjuk

Så mange føter har traska her før

Så mange menneske på vegen,

uvitande om kven dei passerer i hast

Trea i bakgrunnen er stille

Ikkje eit vindpust kan merkast,

ikkje eit einaste drag av sjøluft eller ørkenvind

når fram til dei tankefulle tre

Bildet er idyllisk, det oser av omsorg

og fred, men innunder huda finst stormen

Den rasar sin veg gjennom mannen sitt sinn

og bølgjer som opprørt hav

Så mange tankar, så mange omsyn!

Eit liv som plutseleg snur

Tenk om… ein tanke, men vender seg bort

Ser på kvinna, og smiler med auga

Tre dagar att – til Betlehem,

Eit esel, ei kvinne, ein mann

Og eit barn, endå sovande, ventar;

Det handlar om han, berre han