Tovegsmonolog

akkurat som om nokon
tenkte ein tanke
som handla om deg     no

tenkte at du er ein person
det er mogleg å tenkje på
med glede

og denne gleda kan du merke
for den går begge vegar,
om du vil eller ikkje -
tanken er ein monolog for to

tanken lever ikkje aleine,
som hjartet alltid bankar i takt med noko anna
og ikkje slepp 

sjølv der grensa mellom huda og tanken
er eit hinder for beina, vil tanken sleppe gjennom
og gleda lyse som ein sluse
den kan vandre i

Halv tanke

her er ikkje sollys

nok

til ein heil tanke,

her er ikkje kulde

til eit bankande hjarte

nok

å krype over, forsere

i kampen mot seg sjølv

her er sollys

for trøytte bein, men

tankane

er borte

Inn i eventyret

som eit svingande sverd

slår lysstrålane gjennom underskogen,

raskar med seg siste rest

av natt og skumle tankar

kom, lokkar skogen no,

den som tidlegare var eit hinder

ein diger port

til eit avstengt land

men no – no er alt ope

no ligg verda for våre føter

det er berre å stige inn

på dei ukjente stiane

og det svingande sverdet leier vidare

til eit rike utanfor tid og rom,

der berre erfaringar og fantasiar

er grenseland mot det grå

Over eit landskap

eg kastar meg over 

ein tanke i farta

    klamrar meg fast

    når den svevar av garde

        let meg føre innover eit landskap 

        skapt av kviskrande ord

            og ser meg sjølv

            i dette bildet,

                at nokon vil meg der 

                og vil meg godt