det ligg så mange bilete att
i grøftekantane langs vegen eg har gått;
bilete av føter i grus
naser i iskald vinterluft
iskrystallar på eit vindauge
lukta av solstrålar gjennom flekkete glas
stemmer i eit anna rom latter, rop
vaskemaskina snurrar på siste runde
lydar eg kan kjenne att
sjølv 30 år etterpå
ein smak det går an å sjå for seg
som eit levande insekt på vandring
over stovegolvet
heile fotoalbumet
strøydd utover
og ingen vil nokosinne plukke det opp
