Fisk

det er eit enkelt bilde
så reine strekar
og rommeleg innhald

under desse bogegongane
går me med rette ryggar,
og symbolet held me framfor oss,
for det er ikkje oss det kviler på
i det heile

så venlege auge, så gode ord
som løftar oss framover golvet
i katedralen

til me kan knele framfor alteret,
og alle symbol vert vaska vekk
til berre hjarta ligg att
som det einaste verdifulle me har

det einaste me har å komme med -

Romleg katedral

eit sus

av vengjeslag

over stille vatn

ein kjent lyd –

liknar varme tankar

frå dine eigne draumar;

kroppen er ikkje lenger

eit stengsel

du bur i

men ein katedral

med opne vindauge

mot Gud

(Søndagstema i farge og svart/kvitt)