Monstret i meg

Nokre gonger – på tunge dagar

Vil monstret ut

i lyset, rive og slite, knuse alt

Nokre dagar er det umogleg

å stogge

Umogleg å stagge

Alt det vil – alt eg vil

er å øydeleggje, rive ned

Vere den umoglege, harde

Snu ryggen til alt og alle,

berre bry meg om mine eigne ynskjer

eigne tankar

eigne behov

Berre vere eit monster

som trampar rundt for meg sjølv

Ja, nokre dagar pressar monstret seg fram,

vil ut i lyset

og eg let det komme!

For eg veit,

kjem det ut i lyset…

…vil det løyse seg opp i stråleglansen frå sola!

(Dette diktet kunne også heitt:

Elementær barnelærdom frå søndagsskulen…)

Med blikk på verda

Med ryggen til universet

og blikket vendt mot jorda

går han sin vante tur over himmelen

Han har sett mykje, månen

sett tider skifte, tider komme

og tider gå

Han har sett hærar ruste opp

og hærar kome heim att,

sett spora i det blodige kjølvatnet

Han har sett foreldre

kjempe for sine born, han har sett

born, aleine – i aude gater

Eit blikk:

Ein nabo som stel

Ein direktør som lyg

Ein ektemann med koffert på perrongen

Han har sett menneske ete

og menneske svelte

død og liv, fødsel og grav, side ved side

og ofte har ein skugge

glidd over ansiktet,

eit skuffa skjær i dei gamle auga

Det er ei tung bør å måtte sjå

kor det går gale

og ikkje kunne gjere noko med det