Mørket eg fryktar

eg fryktar ikkje natta

tause og kalde, blinkande

stjerner i ævelege avstandar

i det tomme universet,

eg fryktar ikkje tåka

det rå regnet

som omfamnar og skjuler

alt som lever og pulserar

gjennom desse blinde timane

eg fryktar mørket

i menneskehjarta,

det som tåkelegg mjuke ord

og vatnar frø av hat og mismot

sådd gjennom timar og dagar

under eit forsura regn av ord,

skapt i det same mørket

det er ein himmelvid forskjell

på dette indre mørket

og det ytre mørket

som vik for ei stigande morgonsol