Alt er gjort, alt er levert

akkurat som dei store blada

på ei vindmølle ingen vil ha;

munnen berre opnar seg og lukkar seg

og gjennom vindauget

vert det ein stumfilm utan handling

lyspærene blinkar i kveldsmørket,

grusen knasar under skoa, frostrøyk

og ei stigande visse om noko som tek 

slutt

eit kapittel 

me aldri kan bla tilbake i og sjekke

om me forstod               rett

i ettertidslyset vert alle konturar borte

berre denne munnen som opnar seg 

og lukkar seg

står att som bevis på tapt tid

Tilbake til benken

tavla vaks fram

som eit genmodifisert implantat

i det store fyrrommet

alt før bygget var påtenkt

ei pustemaskin bles liv i kritet,

fanga alle orda inn - frå tusen bøker

og batt dei til støvet, rull på rull

med opplagra visdom

så vaks veggane saman

tavla vart fødd

og kritet lagt i stilling, som våpen

mot ukunna, ein stille dom --

alt dette er ei maskin,

me vert sakte fordøydde

under oppsikt av vaktsame auge,

overbokstabelen veit alle tankar, alle ord

endå før dei er tenkt;

her slepp ingen unna

Den ventande

det var akkurat her me møttest
klokka ti over åtte
kvar einaste morgon i alle åra
me gjekk på same skule

akkurat her stod du og venta
med eit litt utolmodig drag over skuldrene
og samtidig, nesten alltid
i godt humør
og med ein vits på lur bak smilet

for det var ikkje ventetida
eller vegen
som heldt att,
det var dei siste stega over dørstokken
inn i det andre universet, der
me ikkje lenger var individ
men ein heilskap

eit kollektivt sett med auge
vend mot det grøne panelet
som skulle leie oss vidare ut gjennom verdsrommet,
til dei planetane me ein gong skulle innta
og overta
med all vår kunnskap 

difor stod du her og venta
kvar morgon, som eit ledd
i den store planen og den store draumen
om etterpå

Det kloke i veggen

alt desse veggane veit

av rett og gale;

etikken er lukta av fuktige støvlar

lovene seier rekke på rekke

            med framtidsobjekt

for her spring dei om kapp

eller hoppar paradis

notida og framtida – saman

og normene kryp som usynlege maur

i korridorane, festar seg til hjernane

byggjer noko større av det store

noko betre av det gode, noko klokare

ved enden av kalenderen –

Skuggen av eit ekko

det går ein skugge

gjennom tause korridorar

eg kan høyre solane

knirke mot varm linoleum

eg ser vitande auge

lette på persiennene

kikkar på dei stille borda, stille stolane,

observerer krittstøv og bortslengte ark

det går eit ekko

gjennom tause korridorar

lydar som ikkje lenger høyrast

men som endå gir liv til veggar og tak

eg høyrer kor bygningen pustar

eit sukk du berre kan vite

for det er stille, berre det ikkje-eksisterande

er tilbake, som varme, usynlege lysglimt

og korridoren går i dvale

under skuggen av eit siste ekko -

(Weekend in black and white)

Filtersmerte

Tala er ein grå mur,

tankane eit virvar, orda flyt

- Korleis kan eg tenkje

med alle dei usynlege dyra

trampande rundt i klasserommet

i korridorane, i skulegarden –

Tankane svevar oppunder taket,

ein stille røyk mellom lysarmatur

og tida kryp sakte over golvet

- som ein snegel gjennom sirup –

Og likevel går alt for fort

- dei usynlege dyra trampar rundt –

Eg dukkar i bøkene, prøvar feste blikket,

men ser berre meg sjølv, ser berre

dei andre

og alt mellom oss, det ingen vil sjå

- dei usynlege dyra som sit rundt pulten min,

eg er ein fange i min eigen fridom

Snart ringer klokka, snart vil dyra reise seg,

filteret mellom meg og det uunngåelege

vil rakne

og eg vert ein skugge, eit gjenferd

gjennom skjelettet av eit varmt hus;

Eg glir i eitt med interiøret

og forsvinn – før dei ville dyra rekk reagere

#vanskeleg

Det er få ting som er vanskelegare enn å lære seg algebra eller tyske verb, viss det einaste ein tenkjer på er korleis ein skal komme seg heilskinna gjennom neste friminutt.