Skuggen av eit ekko

det går ein skugge

gjennom tause korridorar

eg kan høyre solane

knirke mot varm linoleum

eg ser vitande auge

lette på persiennene

kikkar på dei stille borda, stille stolane,

observerer krittstøv og bortslengte ark

det går eit ekko

gjennom tause korridorar

lydar som ikkje lenger høyrast

men som endå gir liv til veggar og tak

eg høyrer kor bygningen pustar

eit sukk du berre kan vite

for det er stille, berre det ikkje-eksisterande

er tilbake, som varme, usynlege lysglimt

og korridoren går i dvale

under skuggen av eit siste ekko -

(Weekend in black and white)

Ut av korridoren

1

vi som vandrar rundt mellom tette veggar,

i skuggar

med føtene stødige mot golvet

og blikket berre ein meter framfor,

alltid sikker, alltid tydeleg

alltid veit vi kva som kjem –

endå meir golv

endå meir veggar

endå lengre korridorar

med tryggleik –

2

vi som vandrar rundt med skylappar,

gjennom dagar så føreseielege

at vi nesten ikkje treng leve dei –

vi som forsiktig løfter blikket

til vindauga mot livet

og ikkje klarar senke det etterpå –

 

3

vi som slepp det vi har i hendene,

trengjer oss gjennom folkemengda,

spring mot døra, riv den opp,

stormar ut og tek inn det enorme synet –

så annleis verda er

for oss

som vågar å gå ut av korridoren –

 

4

vi som snur oss

ser alle dei som fortsatt går med senka blikk

i korridorane,

og endå ikkje har sett, ikkje veit, ikkje kjent

at livet er noko

meir –

vi som snur oss

og ropar:

løft blikket!

kom!

(Ein stück himmel)