tavla vaks fram
som eit genmodifisert implantat
i det store fyrrommet
alt før bygget var påtenkt
ei pustemaskin bles liv i kritet,
fanga alle orda inn - frå tusen bøker
og batt dei til støvet, rull på rull
med opplagra visdom
så vaks veggane saman
tavla vart fødd
og kritet lagt i stilling, som våpen
mot ukunna, ein stille dom --
alt dette er ei maskin,
me vert sakte fordøydde
under oppsikt av vaktsame auge,
overbokstabelen veit alle tankar, alle ord
endå før dei er tenkt;
her slepp ingen unna
