Det kloke i veggen

alt desse veggane veit

av rett og gale;

etikken er lukta av fuktige støvlar

lovene seier rekke på rekke

            med framtidsobjekt

for her spring dei om kapp

eller hoppar paradis

notida og framtida – saman

og normene kryp som usynlege maur

i korridorane, festar seg til hjernane

byggjer noko større av det store

noko betre av det gode, noko klokare

ved enden av kalenderen –

Store gamle tre

store gamle tre, kva har du sett,

kva kan du fortelje

om alt det som skjer –

du stod her lenge før eg vart fødd,

har sett vintrar komme, vintrar gå,

blad som blafrar

blad som svevar av garde

på utstadige vindar

og menneske har kome til

og menneske har reist,

og du vil stå her etter at også eg er borte

heile vegen står du her

akkurat her – så stødig, så trygt

utan hast, utan spenning, utan redsle

utan ein tanke om morgondagen

- kjem regn, så kjem det,

kjem snø, kjem snø, og sola

er din alltid trufaste ven –

du står og tek imot alt

med opprette greiner

og ein takk for dagen som kjem

det du har å fortelje om livet

vil eg gjerne høyre

og lære av –

Lære om seg sjølv

når lærer ein mest

om seg sjølv?

aleine, på eit hotell

midt i ein stor by

med millionar av menneske

og tusen ting ein har drøymt om å sjå,

og så sit ein likevel aleine

på eit hotellrom

og skriv dikt om livet

sine buktningar og knausar

viss ein då legg ned pennen

og ser djupt inn i spegelen

inn – bakanfor eigne auge

då!

då er læringskurva like bratt

som hotellfasaden

(Torsdagstema. Det er kaldt ute. Det begynner å bli glatt på vegen. Snart kjem snøen (altså slapset) og regnet. Eg hadde ikkje hatt så mykje imot ein tur til ... Barcelona (for eksempel)...)

Lære av dei store

Kvar dag får ho høyre;

og slik gjer du det!

Snu genseren andre vegen…

Den andre skoen på venstre fot…

Gaffelen her,

og ingen bein på bordet…

Hugs å smile og seie takk

Hugs å teie

Hugs å snakke

Hugs å gjere begge deler,

men til riktig tid, på riktig stad!

Kvar dag må ho leve si rolle,

vere den som ikkje veit – endå

vere den som skal lære,

den som skal – bli betre?

Kvar dag må eg minne meg sjølv:

Senk krava, senk skuldrene

Ho lærer, ja, ho lærer

Og eg lærer sjølv, eg plukkar opp

eit hint i ny og ne,

at læring skjer…

For dei store skal lære dei små,

dei store veit ofte betre

(ja, det har ho lært,

eg sukkar og angrar på mykje…)

dei store kan vise vegen;

Så sit vi der ved bordet,

og eg høyrer eit ekko av meg sjølv

- mine fraser, mine ord, mine tonefall -

bli ei stakkars dokke til del

og eg forstår

ja, eg lærer

det er slik eg vert tolka, forstått

I morgon skal eg bruke færre ord

og heller leve opp til eige mas

og teie stilt med resten

Det lærte eg i dag

av dei små