lørdag 4. januar 2020

Sufflør

det er ei stille stemme i vinden
ei stille stemme frå mold og bark og snø

kviskrande, mumlande, masande
er stemma som ein usynleg bisverm
alltid like bak øyra mine

eit dempa fnis
når nokon mistar noko

ein liten latter
viss bussen har gått før eg kjem
og eg må vente, frustrert
med den vesle latteren i øyret, i hovudet, heilt inn
til der humøret byrjar å røre på seg

løfter auga mot fjella, gler meg over sola og regnet
og at eg har føter som kan springe
viss eg vil
og at eg har ein buss å vente på
og eit mål å reise til

gler meg over den stille stemma
som alltid er der, kjent og glad og raus og somme tider
utolmodig, masete, mumlande, kviskrande
irritert 

eg kjenner den att, kjenner den i hjarteslaga,
eg, vesle seksåring i hjartet
som aldri vert eldre



Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar