På veg ut

spegelen gløymde ut fjeset mitt
i ein saktegåande prosess
på om lag to år

så sakte gjekk det
at eg ikkje la merke til den sakte utviskinga
før du ein kveld
        festa auga på meg i glaset

sjå, sa du
og eg løfta blikket,
såg at halve fjeset var vekke
og resten hadde dette gustne lyset
me tenkjer på når me høyrer ordet gjenferd

så rart, kviskra du, at du forsvinn
på denne måten

endå var det nokre månadar att
til heile spegelbiletet var borte,
men på den tida hadde eg slutta å opne auga

ingenting spelte lenger noko rolle

 

Den andre verda

i spegelen ser eg ein skugge
av meg sjølv, eit avtrykk
av den eg kunne vore
i ei anna verd

så handgripeleg, sårbar
eg er
medan skuggen i spegelen
kan ingen røre  -  ingen
kan bryte banda
som held han oppe

somme dagar freistar eg
å entre spegelen, møte mitt andre eg
med eit handtrykk,
skjelvande står eg framfor den blanke flata
medan blikket stadig glir vekk --

den andre verda er utanfor
mine fysiske evner,
eg kan aldri bli noko anna
enn eit taust vitne

til dette uknuselege

 

Soleiebarn #30

Menneske og konstruksjon

refleksjonar av det storslegne,

det vi menneske kan

bygge saman – bygge opp

til noko endå større

så går vi der

med våre puslete føter

og tankar – streifar

innom

i utkanten av

dei store mysteria; dei verkeleg store

at hjartet bankar seg fram

gjennom tida

stødig og trufast

at føtene kan flyttast mot eit mål

berre ved ein tanke

at lydane vi formar i lufta mellom oss

vert ståande som bruer

mellom mitt hjarte og ditt

- at vi forstår kvarandre –

Indre dialog

verda speglar seg

i seg sjølv,

her den snurrar

i einsam majestet

gjennom galaksen

den kan ikkje

samanlikne seg

med nokon;

dei er alle livlause

og tause,

verda finn ikkje

gjenklang

nokon stad

og må vende seg

til seg sjølv

for respons,

og får alltid same svar:

eit svakt skuldertrekk;

kven veit –

(Søndagstema i farge og s/k)

Imitasjon #4

Kan denne spegelen lagre

alle orda, alle fraser som er sagt,

både av godt og vondt

og bere det med seg

til alle dei som seinare står her

og vurderer seg sjølv

- eller, vurderer den personen

som dei andre trur at dei ser

når dei ser det som spegelen viser –

og lar orda henge i lufta, orda

strekke sine lange fangarmar,

som usynleg tåke

og fylle rommet, heile bildet?

Det kan jo vere,

kva veit vel vi

om speglane sitt indre liv

i alle tilfelle

er det beste å vere forsiktig med orda,

så det som kjem attende

er godt –