Song under vatn

den ellevte dagen

sat eg på berget

utan å kjenne orda

som alltid kverna

i magen

alt eg kjente i halsen

var ei heil rad fiskebein

føtene er dekte av risp

frå sjøkorallar i draumemodus

sakte kravlande gjennom tareskogen

over hud og negl

- eit åkerlandskap

i undersjøisk perspektiv

berget held på varmen,

spreier det gjennom kroppen

til ein taus mann

i svart kappe

bak tause brilleglas

blenkjer ein sjø

korallblått

Gro

Sår kan gro

såret kan gro

såret kan lukke seg

over alt det vonde,

kle inne alt som stakk

som sverd i sjela

dekke over smerta

som endå er der,

den som duppar like under overflata

og berre somme tider dukkar opp

såret kan lukkast att,

huda lækjast – bli heil

og glatt

på ein ny måte, ein annleis måte

enn før

og arret står att som ein bauta,

eit merke over dagar du har levd

sorg du har møtt

gått gjennom, integrert

som ein ny, herda og bestandig del

av deg sjølv

tida går, sår kan gro

og minna falmar som i tåke,

men noko

noko

ligg att, vil – alltid – liggje  att

like under huda

Trøytt

du er trøytt no

trøytt av å bli trakka på

trøytt av å ikkje kunne gjere  noko

med det

sidan det er du sjølv som trakkar –

og du trakkar mykje hardare

enn nokon annan ville gjort

du er trøytt no

det er ikkje vanskeleg å sjå,

du slår blikket ned

når eg treff deg i gata

torer ikkje møte blikket mitt, av frykt

for å høyre

det di eiga stemme ville sagt

du er så trøytt, så sliten

av all smerten

du påfører deg sjølv,

så trøytt av å bli sparka

når du ligg nede

så trøytt av å sjå

dine eigne fotspor

i ditt hardpakka indre landskap

du er trøytt no,

å, eg ber deg min venn

løft blikket;

slutt å slå nye sår

på deg sjølv

ta imot hendene vi rekker

mot deg

for du er trøytt no

og vi ser det

men du lest som du er aleine,

du lest som verda står med ryggen til –

og alt vi ser

er ryggen din