Trøytt

du er trøytt no

trøytt av å bli trakka på

trøytt av å ikkje kunne gjere  noko

med det

sidan det er du sjølv som trakkar –

og du trakkar mykje hardare

enn nokon annan ville gjort

du er trøytt no

det er ikkje vanskeleg å sjå,

du slår blikket ned

når eg treff deg i gata

torer ikkje møte blikket mitt, av frykt

for å høyre

det di eiga stemme ville sagt

du er så trøytt, så sliten

av all smerten

du påfører deg sjølv,

så trøytt av å bli sparka

når du ligg nede

så trøytt av å sjå

dine eigne fotspor

i ditt hardpakka indre landskap

du er trøytt no,

å, eg ber deg min venn

løft blikket;

slutt å slå nye sår

på deg sjølv

ta imot hendene vi rekker

mot deg

for du er trøytt no

og vi ser det

men du lest som du er aleine,

du lest som verda står med ryggen til –

og alt vi ser

er ryggen din