Bøye seg

det er ikkje farleg

å stå i vinden,

at du vert forma

kanskje bøygd

av det du møter

det er ikkje farleg

om ikkje alt

vert perfekt

eller lett

komfortabelt

det farlege er

viss du gir etter

og lar deg knekke –

Det gamle treet

slik ei stille kviskring

frå det gamle treet,

det som før strekte armane utover, oppover,

femna vidt og høgt

og majestetisk –

no peikar det mot molda, mot mose og lauv,

mot det vesle livet

som ingen ser

det gamle treet kviskrar stille

og peikar audmjukt, forsiktig;

det har lært av livet – noko om verdiar

no er det bøygd,

men langt frå knekt

Karneval

Eg venta på klovnane

Dei fargeglade sprellemennene

For ingen – var så ærlege

Ingen – kunne vere

seg sjølv

fullt ut

som dei

I dag foraktar eg mine naive tankar

Og klovnane, dei triste og grå

bak sminka og falske smil

har sett seg ned på ein krakk

og trekt av seg skoa

Eg venta på styltegåarane

Dei høge himmelskraparane

For ingen – kunne strekke seg så høgt

Ingen – kunne sjå

så langt

og vidt

som dei

I dag ler eg av mine naive tankar

Og styltegåarane, dei livredde små

høgt vagla over det verkelege livet

har klatra nedover stolpane

og lagt kinna mot bakken

Eg venta på dei lettkledde dansarane

Dei glatthuda, skinande flotte

For ingen – kunne spreie gleda så vidt

Ingen – kunne danse

fram smila

og begjæret

som dei

I dag sukkar eg over mine naive tankar

Og dansarane, dei finpussa fasadane

bak silke og flagrande fjør

har senka farten på beina

og stivna i siste sving

I dag ser eg livet

- Eit karneval!

utan barndomens naive filter

Sløret er borte, veggane falt

Eg søker berre det

som er ærleg

Fjelltre

Du kan vise meg høge, staute tre

med mektig stammar, lauvrike greiner

Tre som lyser mot oss som eksempel:

flotte og trygge – til å stole på

Tre vi kan beundre, gå rundt

og stryke over borken – fordi

det store og mektig tiltalar oss…

Likevel. Eg går rett forbi.

Eg skal vidare, opp til fjellet,

der dei verkelege heltane står:

Dei forvridde og skakke,

ikkje så fine å sjå til,

men levande – så levande at det nesten gneistrar av dei

Dei skakke fjelltrea, dei som har levd,

ja, verkeleg levd

livet til fulle, og har fått sine merker av det

og blitt robuste, stødige;

Det skal meir enn ein storm til

å rokke ved ei fjellbjørk…