Det blinde regnet #8

Der det usynlege lyfter

der det usynlege lyfter
som i eit famntak
du aldri får sjå

store hender, større enn dine
rører ved verda
og lyfter det urokkelege

du veit ikkje kor det kjem frå
eller kor det vert av
anna enn - vidare

innover i dette landskapet
lenger innover
i deg

og det usynlege lyfter
det urokkelege
i hjartet
 

Fjelltre

Du kan vise meg høge, staute tre

med mektig stammar, lauvrike greiner

Tre som lyser mot oss som eksempel:

flotte og trygge – til å stole på

Tre vi kan beundre, gå rundt

og stryke over borken – fordi

det store og mektig tiltalar oss…

Likevel. Eg går rett forbi.

Eg skal vidare, opp til fjellet,

der dei verkelege heltane står:

Dei forvridde og skakke,

ikkje så fine å sjå til,

men levande – så levande at det nesten gneistrar av dei

Dei skakke fjelltrea, dei som har levd,

ja, verkeleg levd

livet til fulle, og har fått sine merker av det

og blitt robuste, stødige;

Det skal meir enn ein storm til

å rokke ved ei fjellbjørk…