Jul

noko veks fram

i det konsentrerte rommet

mellom oss

usynlege band i vekst,

blikk og glade ord

som små bruer

vi gjer dette felles

og noko veks, vert  sterkare;

resultatet elles er ikkje relevant –

med blikket utover

mot stjernehimmelen

og blikket nedover

langs historielinjene

veks ei visse fram i hjartet

som ei spegling av noko usynleg;

dette barnet i krybba

kom også for mi skuld

det er draumen

at verda skal møte oss

kamuflert, staseleg kledd

som ei betre utgåve av seg sjølv

likevel, eit vestlandshjarte veit

at det er regnet, den ærlege sanninga

om enn mørk og fuktig og rå

som teiknar det verkelege biletet av jula

idyllen er eit ferniss,

under det heile ligg årsak og verknad;

at barnet i krybba måtte komme

og bar med seg draumen djupt i hjartet –

 

(Fototriss)