noko
veks fram
i
det konsentrerte rommet
mellom
oss
usynlege
band i vekst,
blikk
og glade ord
som
små bruer
vi
gjer dette felles
og
noko veks, vert sterkare;
resultatet
elles er ikkje relevant –
med
blikket utover
mot
stjernehimmelen
og
blikket nedover
langs
historielinjene
veks
ei visse fram i hjartet
som
ei spegling av noko usynleg;
dette
barnet i krybba
kom
også for mi skuld
det
er draumen
at
verda skal møte oss
kamuflert,
staseleg kledd
som
ei betre utgåve av seg sjølv
likevel,
eit vestlandshjarte veit
at
det er regnet, den ærlege sanninga
om
enn mørk og fuktig og rå
som
teiknar det verkelege biletet av jula
idyllen
er eit ferniss,
under
det heile ligg årsak og verknad;
at barnet i krybba måtte
komme
og
bar med seg draumen djupt i hjartet –
