Bøn i tåke

Herre, mitt hjarte bankar

for heilt feil ting –

auga stoppar å leite

ved porten til min eigen forstand

det eg ser, er det eg alt veit

og alt eg veit kan målast, vegast

setjast på rekke innanfor næraste synsrand

og siste punktum vert ein mur;

så det eg treng, Herre,

er nye komma i teksten om mitt liv

og måleeiningar for alt dette uhandterleg store

du kallar nåde, kjærleik, tilgjeving…

og utsikt bortanfor mitt eige,

der ditt rike, nærast usynleg i tåka

kan strekke seg inn i hjartet mitt

og skape noko nytt –